Strona główna

Aktualności

Nasi przyjaciele

Galeria

Kontakt

Dane kontaktowe


SKARGI I WNIOSKI

kliknij

ODWIEDZINY I ZWOLNIENIA

WYCHOWANKÓW

 

 


tel. (081) 74-84-680
fax (081) 74-84-696

e-mail: pogodny.dom@wp.pl
www.pogodnydom.lublin.pl

Centrum Administracyjne
„Pogodny Dom”
ul. Pogodna 31, 20-337 Lublin
NIP 946 18 29 712

Placówka Opiekuńczo – Wychowawcza
Rodzinka I
ul. Pogodna 31, 20-337 Lublin
NIP 946 26 41 703

Placówka Opiekuńczo – Wychowawcza
Rodzinka II
ul. Pogodna 31, 20-337 Lublin
NIP 946 26 41 695

Placówka Opiekuńczo – Wychowawcza
Rodzinka III
ul. Pogodna 31, 20-337 Lublin
NIP 946 26 41 732

Placówka Opiekuńczo – Wychowawcza
Rodzinka IV
ul. Pogodna 31, 20-337 Lublin
NIP 946 26 41 689

Placówka Opiekuńczo – Wychowawcza
Rodzinka V
ul. Pogodna 31, 20-337 Lublin
NIP 946 26 41 749

Placówka Opiekuńczo – Wychowawcza
Rodzinka VI
ul. Pogodna 31, 20-337 Lublin
NIP 946 26 41 726

 

 




POWSTANIE PAŃSTWOWEGO DOMU DZIECKA Nr 1  W LUBLINIE im. Dr J. Dańkowskiego

Dr J. Dańkowski znany i ceniony działacz społeczny. W czasie okupacji pełnił funkcje starosty lubelskiego. Był też prezesem Związku Międzykomunalnego Opieki Społecznej. Z jego inicjatywy powstał w okresie okupacji w latach 1940-41 Zakład dla Terminatorów. Początkowo mieścił się przy ul. Klonowica 1. Zrzeszał on młodzież starszą pozbawioną opieki w wieku od 15 – 28 lat, której groziło wywiezienie do Niemiec na roboty. Warunki mieszkaniowe były nader skromne – jedno pomieszczenie ubogo urządzone, w którym młodzież uczyła się rzemiosł. Korzystano również z usług zakładów rzemieślniczych, gdzie odbywali swoje praktyki. Międzykomunalny Związek Opieki Społecznej dysponując sumami pochodzącymi z budżetów komunalnych zbierał sieroty z całego województwa  i umieszczał w zakładzie. Po roku 1945, kiedy decyzją Rady Ministrów opieka nad dzieckiem od lat 3 do 18 roku życia, zostaje przekazana Ministerstwu Oświaty – powstają przy Kuratorium Wydziały Opieki nad Dzieckiem. Warunki lokalowe i skromne wyposażenie zmuszają do przeniesienia Zakładu dla Terminatorów na ul. Grodzką11, zmieniając nazewnictwo na Społeczny Dom Dziecka Nr 7. Usytuowany jest w starej części miasta Lublina, u zbiegu ulic Grodzkiej i placu „Po Farze” – stanowiąc jego zamknięcie od strony północnej. Budynek został wybudowany w XIII w. i dotychczas pełnił rolę Domu Starców.

W roku 1946 Społeczny Dom Dziecka Nr 7 decyzją Międzykomunalnego Związku Opieki Społecznej zostaje przemianowany na Dom Młodzieży  im. Dr J. Dańkowskiego. Przebywała w nim młodzież od 14 do 26 roku życia, uczęszczająca do szkół różnego typu: ogólnokształcącego i zawodowego. Mogło w nim znaleźć schronienie 80 wychowanków. W większości podopieczni sieroty w województwa warszawskiego. Z biegiem czasu przyjmowano półsieroty i sieroty społeczne. Kadra pracownicza składała się z pięciu wychowawców i kierownika W roku 1951 Dom Młodzieży już jako placówka upaństwowiona został przemianowany na Państwowy Dom Młodzieży  im. Dr J. Dańkowskiego. Od tej chwili wydatki materialne oparte były na samodzielnej jednostce budżetowej uchwalonej przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej. Jednocześnie zlikwidowano dotacje płynące spoza budżetu państwa. Placówka ta zaczęła przechodzić okres reorganizacji. W związku z kościelnym charakterem prowadzenia domu, a sytuacją polityczną w państwie – stopniowo zaczęto znosić wieczorną modlitwę, wprowadzono apele na których omawiano sprawy zachowania się młodzieży, postępy w nauce oraz śpiewano pieśni młodzieżowe. Dom był dekorowany obrazami postępowych działaczy narodu polskiego. W placówce przebywała młodzież od 14 do 25 roku życia w ilości 79 osób, podzielonych według wieku i szkół do których uczęszczali.
Każda grupa była objęta patronatem wychowawcy, który za nią  odpowiadał, jak również za wyniki nauczania i sprawy wychowawcze. Przygotowanie do lekcji odbywało się w dwóch grupach: w świetlicy i w uczelni. Większość młodzieży przerośniętej wiekiem pracowała w uspołecznionych zakładach na terenie Lublina oraz uczyło się zawodu na kursach doszkalających.
Młodzież dzięki pracy kolektywu ZMP i Wychowawców wykazywała duże uświadomienie społeczne i polityczne. Jako taki przykład można przytoczyć wspólne wyjazdy do PGRów pomagać    w pracach żniwnych, pomagali przy odgruzowaniu lubelskiego zamku czy czynnie uczestniczyli w pracach nad odbudową Starego Miasta  i budowie Parku Ludowego.
W 1956/57 placówka została odnowiona w miarę możliwości finansowych. Pomalowano pomieszczenia i przeprowadzono remonty bierzące. W tym okresie młodzież wykonywała prace o charakterze ślusarskim, stolarskim i murarskim. Uzyskany w ten sposób dochód przeznaczano na organizację wycieczek.
01 kwietnia 1962 r. to przejście domów dziecka spod opieki Kuratorium Lubelskiego Okręgu Szkolnego pod bezpośredni nadzór Miejskiego Inspektoratu Oświaty. Otrzymał on w tym samym roku  5 mln złotych na cel budowy Państwowego Domu Dziecka. Zaczęto poszukiwać lokalizacji w mieście na prowadzenie tego rodzaju placówki. Wyłoniono trzy propozycje: na Kalinowszczyźnie, Rurach   i Kośminku. Niezależnie od tego Inspektorat wystąpił o budowę domu dziecka w nowo powstającym osiedlu LSM, na co otrzymał negatywną odpowiedź. Ostatecznie wybrano lokalizację przy ul. Pogodnej, przy zlokalizowanym niedaleko hitlerowskim obozie zagłady – Majdanku.

Po wybraniu lokalizacji, przystąpiono do poszukiwania projektu architektonicznego samego budynku. Ułatwiając sobie pracę, poszukiwano gotowego budynku placówki o podobnym charakterze, na której planie stanąłby Państwowy Dom Dziecka im. J. Dańkowskiego. Przedstawiono dwa projekty Państwowego Pogotowia Opiekuńczego przy ul. Żmichowskiej oraz Państwowego Domu Dziecka   w Krarsnymstawie. Odrzucono obie wersje, decydując się na wysłanie delegacji do Warszawy w celu znalezienia typowej dokumentacji na budowę placówki opiekuńczo – wychowawczej.
Zdecydowano się na dokumentację Domu Dziecka w Radomiu. Budowę rozpoczęto w 1966 r. na podstawie następujących dokumentacji:
1.    Uchwała Prezydium MRN w Lublinie Nr 17 z dnia 12.09.1962 r.
2.    Uchwała KW PZPR z maja 1966 r.
3.    Uchwała Prezydium Wojewódzkiego Komitetu Społecznego Funduszu Budowy Szkół i Internatów w Lublinie z dz. 03.09.1966 r.
4.    Uchwała PWN w Lublinie Nr 61/726/67 z dnia 14 lipca 1967 r.
Inwestorem budowy zostało LPBO natomiast inwestorem zastępczym  - Dyrekcja Inwestycji Miejskich w Lublinie.
Przedsięwzięcie ukończono i oddano do użytku 30 września 1968 r. Obiekt zajmuje łącznie powierzchnię około 3000 m2.
Parter przeznaczono na część administracyjną, z jadalnią świetlicą, na piętrze ulokowano czytelnię, bibliotekę oraz salę muzyczną. Początkowo niezagospodarowany został parter prawego skrzydła, który w planach miał być przekazany Milicyjnej Izbie Dziecka. Po staraniach kierownika – odzyskano pomieszczenia adoptując dla potrzeb placówki. Budynek ulokowany był na dużej działce: 1,7 ha ,którą szybko w ramach prac z dziećmi uporządkowano. Zakupiono drzewa i krzewy, urządzono boisko do siatkówki i koszykówki, dla maluchów ogródek z piaskownicą, huśtawkami i zjeżdżalnią. Wnętrze budynku udekorowano, zasadzono kwiaty doniczkowe.
Z ramienia inspektoratu Oświaty kierownikiem nowego domu mianowany został Stanisław Stojak, a jego zastępcą Adela Sierpińska – Bart. Pracę dydaktyczno – wychowawczą podjęli tu następujący wychowawcy: Krystyna Karpińska, Zdzisław Karpiński, Janina Szabłowska, Krystyna Cholszewska, Zofia Kępa, Bogumiła Babińska, Stanisława Kowalska, Herman Bronisław, Zofia Micho, Zenobia Marek i Jan Michalak.

Uroczyste otwarcie urządzonego i zagospodarowanego domu nastąpiło w dniu 17.06.1969 r. Symbolicznego przecięcia wstęgi dokonał Wiceprzewodniczący Prezydium MRN mgr Ignacy Olech.  W tym dniu 3 wychowanków otrzymało książeczki mieszkaniowe. Kierownik placówki Stanisław Stojak oprowadzał gości po domu. Omówił zagadnienia dotyczące opieki, analizy pracy środowiska oraz dotychczasowe wyniki i osiągnięcia. Podopieczni z tej okazji przygotowali program artystyczny z recytacjami, tańcami oraz występem 16 – osobowej orkiestry dętej pod batutą Aleksandra Bryka. Skomponował on piosenkę pod tytułem „Nasz wspólny dom” oraz utwór dla orkiestry dętej „Marsz z ulicy Pogodnej”.

        Nasz wspólny dom

Naszych drogich gości gorąco witamy
Sercem pełnym uczuć pięknie zapraszamy
Do naszego gmachu, jasnego pałacu,
Który zawdzięczamy władzom, ludziom pracy;
Ref Nasz wspólny dom , rodzinny dom.,
Jaśnieje szklanymi oknami,
To tak jak gdyby naprzeciw snom,
Wyjrzała radość wraz z nami;
Mieszkać tu jest dobrze, wiele tutaj słońca,
Radość z nami będzie gościła bez końca,
I tych co z Warszawy i tych co z Lublina,
Serdecznie dziś wita ta nasza rodzina;
Ref Nasz wspólny dom…
Partii, Ministerstwu, Władzy Oświatowej,
I tym wszystkim bliskim z Rady Narodowej,
Budowniczym, którzy ten dom budowali,
Dziękujemy pięknie za to co nam dali;


W roku szkolnym 1971/72 zmodernizowano prawe skrzydło  i przystosowano do potrzeb przedszkola. Po adaptacji na następną grupę wychowawczą dom liczył już 122 wychowanków.
09.10.1972 r. Dom Dziecka im. J. Dańkowskiego otrzymał Uchwałą Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie – złotą odznakę honorową „Zasłużonego dla Lublina”.


PIERWSI PODOPIECZNI

Placówka ta przeznaczona była dla dzieci w wieku od 3 do 18 roku życia, pozbawionych opieki rodzicielskiej z różnych przyczyn.  W chwili przekazania Państwowego Domu Dziecka do użytku, zajęto wszystkie miejsca w pokojach – zamieszkało 83 podopiecznych. Dnia 05.10.1968 r. powitano pierwszych mieszkańców. W zdecydowanej większości to były dzieci przeniesione z domu Dziecka z ul. Grodzkiej lecz również skierowani zostali wychowankowie z domów rodzinnych, Państwowego Pogotowia Opiekuńczego oraz Państwowego Domu Małego Dziecka.
Mieszkańców rozlokowano w grupach wychowawczych według płci oraz wieku: dwie grupy chłopców starszych i młodszych zajęły jedno skrzydło, w którym mieściły się sypialnie, uczelnie i inne pomieszczenia, drugie skrzydło przeznaczone zostało dla grupy dziewcząt i dwóch grup przedszkolnych.
Rozkwit działalności podczas początkowego okresu funkcjonowania Państwowego Domu Dziecka opisał dziennikarz  w „Kurierze Lubelskim” z dn. 10 lutego 1969 r.:
„Na samym końcu Bronowic, za najdalszymi blokami, tam gdzie kończy się już ulica o wdzięcznej nazwie Pogodna, stoi ten dom. Duży, zupełnie nowy, zamieszkały dopiero od października ubiegłego roku. Mieszkają tu dzieci całkiem malutkie, średnie  i takie, które za chwilę będą już całkiem dorosłe. Jest to bowiem jedyny w Lublinie dom dziecka, w którym znajdują się razem wychowankowie od lat 3 do 18, a w wyjątkowych wypadkach nawet nieco starsi, ale nie tylko ten dom przy ul. Pogodnej różni się od wielu innych znanych mi domów dziecka. To jest zupełnie inny dom”.
W placówce zaczęła działać orkiestra dęta pod kierownictwem znanego lubelskiego kompozytora i muzyka – Aleksandra Bryka. Dzięki staraniom kierownika domu dziecka – pozyskano z Jednostki Wojskowej instrumenty muzyczne używane, uzupełnione przez zakup sprzętu nowego. Mini orkiestra przyciągała młodzież, przygotowującą się na uroczystość otwarcia domu. Zorganizowano również drużynę harcerską i zuchową.

Prowadzono również koło fotograficzne i majsterkowicza. Odpowiedzialnym za ich pracę został p. Zdzisław Karpiński, który aż do roku 2002, kiedy to przeszedł na emeryturę – pracował z młodzieżą rozwijając ich zainteresowania (w późniejszym okresie prowadził pracownię komputerową). Uczył dzieci fotografii, prowadził zajęcia   w ciemni, wykonywano zdjęcia legitymacyjne, a w późniejszym okresie zakupiono kamerę i stworzono studio telewizyjne rozprowadzając sygnał po wszystkich grupach wychowawczych. Młodzież w domu dziecka hodowała króliki, kury, posadzono drzewa owocowe i zagospodarowano grządkę warzywną. Wychowawczyni Janina Szabłowska prowadziła bibliotekę, z której korzystali mieszkańcy palcówki.

Dzięki staraniom kierownika Stanisława Stojaka zakupiono samochód „Nysa” do użytku wewnętrznego, a w roku 1968 wybudowano dla niego garaż.
Kilku wychowanków dzięki współpracy z Wojewódzkim Przedsiębiorstwem „Kruszywo”, otrzymało książeczki mieszkaniowe, co dawało im pewną perspektywę stabilności podczas startu   w dorosłość.
W dniu uroczystego otwarcia tj. 17.06.1969 r. Państwowy Dom Dziecka im. J. Dańkowskiego  liczył 96 wychowanków w wieku od 3 do 18 roku życia, w tym 32 dziewcząt, 24 dzieci w wieku przedszkolnym oraz 40 chłopców.

Większość dnia powszedniego zajmowała praca oraz nauka. Po południu wszyscy odrabiali lekcje w swoich uczelniach pod okiem opiekunów. Wyznaczone były godziny nauki własnej dla wszystkich grup co pomagało znacznie w organizacji pracy i ogólnym wyciszeniu.  Organizowane były wyjścia do teatru, oglądanie telewizji, wycieczki, prace na terenie placówki przy grządkach warzywnych i hodowli królików i kur. Organizowano różne uroczystości z częściami artystycznymi, zabawy, ogniska i wyjazdy wakacyjne. W tym okresie letnim pozostawało w placówce około 40 wychowanków z przewagą dzieci przedszkolnych.
Istniał dobrze pracujący Samorząd Wychowanków, koło fotograficzne, młodej gospodyni, biologiczne, hodowlane, sportowo – turystyczne, taneczne, drużyna harcerska i zuchowa.

Zaczęto dużą wagę przywiązywano do współpracy z rodzinami naturalnymi dziecka. Podopieczni placówki to dzieci pochodzące  w zdecydowanej większości z rodzin gdzie rodzice są pozbawieni lub mają ograniczoną władzę rodzicielską. Przebywając w domu dziecka nie tracą kontaktu z rodziną biologiczną. Zdarzają się odwiedziny na miejscu czy przepustki na wyjścia do domu. Niewielki odsetek dzieci to sieroty lub półsieroty.
Dla dzieci poszukiwano rodzin zastępczych i adopcyjnych na terenie kraju. Zdarzały się również przypadki adopcji zagranicznych, nawet rozdzielając rodzeństwa. Rozwijała się instytucja rodzin zaprzyjaźnionych, co roku około 20 z nich zabierała dzieci do swoich domów.
W 1973 roku zorganizowane uroczyste spotkanie wychowanków z rodzinami na terenie domu. Podczas tej imprezy odbyło się złożenie obietnicy zuchowej i przyrzeczenia harcerskiego oraz nadania drużynom imienia generała Józefa Sobiesiaka. Dzieci aktywnie włączyły się w prowadzenie uroczystości przygotowując część artystyczną oraz wspólny obiad.
    Poruszając problematykę sieroctwa, taka placówka jak Dom Dziecka Nr 1 w Lublinie była odpowiedzią podaży na pobyt. Świadczyła opiekę całodobową dla 120 wychowanków w różnym wieku. Kwestią sporną jest zasadność budowania tak dużych domów dziecka, biorąc pod uwagę zarówno aspekty ekonomiczne jak  i prawidłowy rozwój skierowanych tam podopiecznych. Można jednak powiedzieć, iż w stopniu dobrym spełniała swoje funkcje i zadania.  Z rozmów z byłymi wychowankami wynika, iż miło wspominają okres pobytu na ul. Pogodnej, gdzie nierzadko spędzili całe swoje dzieciństwo.

PRZEKSZTAŁCENIE  DOMU DZIECKA W ZESPÓŁ PLACÓWEK OPIEKUŃCZO - WYCHOWAWCZYCH „POGODNY DOM”.

Dom Dziecka Nr 1 w Lublinie został oddany do użytku  w 1968 r. z przeznaczeniem do zamieszkania 120 osób. Budynek dwukondygnacyjny, skonstruowany na zasadzie internatu, z długimi korytarzami z których odchodzą wejścia do wieloosobowych pokoi sypialnych wychowanków. Budowa architektoniczna umożliwiała rozmieszczenie oddzielnie chłopców, dziewcząt i grupy przedszkolnej w innym skrzydle. W odrębnej części na parterze funkcjonowały magazyny, stołówka i część administracyjna placówki.
Rodzeństwa, które trafiały do domu dziecka z powyższych przyczyn były rozdzielane pod względem płci i wieku, mieszkając  w innych częściach budynku. Brak pomiędzy nimi kontaktu zdecydowanie utrudniał odbudowywanie czy przynajmniej podtrzymywanie więzi rodzinnych. W placówce funkcjonowała grupa przedszkolna, skupiająca najmłodszych mieszkańców. Nie uczęszczali oni do przedszkola środowiskowego na osiedlu, co dawało niestety poczucie inności i izolacji od środowiska lokalnego.
Dokonywane w placówce analizy funkcjonowania całej społeczności jak i obserwacja potrzeb wychowanków spowodowały konieczność wprowadzenia stopniowych zmian wewnątrz Państwowego Domu Dziecka Nr 1 w Lublinie.
W 1994 r. dzięki inicjatywie p. Dyrektor Danieli Elżanowskiej opracowana została koncepcja reorganizacji rozpoczynająca proces innowacji placówki. Zakładała ona podzielenie domu na sześć odrębnie funkcjonujących segmentów. Miało to na celu zniwelowanie skutków dotychczasowego „internatowego” życia mieszkańców: braku więzi emocjonalnych zarówno pomiędzy dziećmi jak i na płaszczyźnie wychowanek – wychowawca, brak prywatności, brak praktycznej nauki gospodarowania, przemoc i brak motywacji do nauki.
Koncepcja zakładała powstanie sześciu autonomicznych, maleńkich grup z odrębnym gospodarstwem domowym, własną infrastrukturą i budżetem rodzinnym. Docelowo miało w nich zamieszkać od 12 do 15 wychowanków, dobieranych przede wszystkim z wieloosobowych rodzeństwa, wspólnie mieszkających. Opiekunowie dbaliby o rozwój dzieci kładąc szczególny nacisk na odbudowę więzi, podtrzymywanie i kultywowanie tradycji rodzinnych.
W 1996 roku pojawiła się szansa na uruchomienie pierwszej pionierskiej grupy rodzinnej. Władze wyraziły zgodę na przeprowadzenie innowacji pedagogicznej. Duże zasługi w popieraniu projektu zmian miały opinie Wojewódzkiego Ośrodka Metodycznego, który opowiedział się zdecydowanie po stronie reorganizacji oraz poparcie udzielone przez UMCS i panią senator Marię Łopatkową.
Wykorzystując rozwiązanie architektoniczne budynku zdecydowano się na likwidację grupy przedszkolnej (dzieci zaczęły uczęszczać do przedszkola środowiskowego) i utworzeniu w tym skrzydle grupy o charakterze rodzinnym.
Systemem gospodarczym, przy pomocy zaprzyjaźnionych rodzin z Niemiec zaadaptowano pomieszczenia na pokoje sypialne, nowe sanitariaty, kuchnię, jadalnię oraz salon. Grupa miała również osobne wyjście na zewnątrz. Osnowę rodzinki stanowiło ośmioosobowe rodzeństwo, do którego dołączono rodzeństwa trzyosobowe. Zintegrowanie dzieci we wspólnotę, zapewnienie im poczucia bezpieczeństwa, zapewnienie wyjątkowości każdego dłuższego nich, szybko przyniosło pożądane efekty. Relacje rodzinne umocniły się, wzrosła odpowiedzialność starszych dzieci za młodsze.
Grupa była prowadzona przez kobietę i mężczyznę wyłonionych w drodze konkursu. Podczas weekendu ucząc się samodzielności i gospodarowania – wspólnie z dziećmi przyrządzali posiłki, wcześniej ustalając jadłospisy i robiąc zakupy. Wysiłek włożony w reorganizację placówki owocował pierwszymi sukcesami i radością dzieci.
Projekt reorganizacyjny zmieniał się kilkukrotnie – zachowując soje pierwotne zarysy. Został zmodyfikowany tak by będąc jednocześnie Domem Dziecka spełniał szereg innych funkcji pomocniczych wobec dzieci jak również i rodzin. Widząc na przykładzie funkcjonowania pierwszej „rodzinki”, iż droga zmian została prawidłowo obrana, zgodnie z założeniami zaczęto remontować kolejną część budynku. Niestety w roku 1998 z powodu braku wsparcia finansowego ze strony Kuratorium Oświaty – prace przerwano.
Do 1999 r. ze względu na system polityczny, jak i ciągły brak funduszów, nie było możliwe ruszenie z jakichkolwiek zmianami dotyczącymi funkcjonowania placówki. W roku tym organem prowadzącym placówkę stał się Zarząd Miasta Lublin. Ruszono z pracami remontowymi, również systemem gospodarczym i również  z pomocą przyjaciół z Niemiec na czele z p. Hermannem Vossem. Projekt architektoniczny przebudowy został opracowany przez profesjonalistów w 1997 r. (pierwszy powstał w 1994 r. autorstwa studentów Politechniki Lubelskiej – nie mógł być zrealizowany  w całości ze względu na zmienione w 1995 r. prawo budowlane). Prace remontowe ruszyły pełną parą od 1999 r., kiedy pieczę nad placówką przejął Urząd Miasta Lublin.
Przebudowę wspierało również finansowo Stowarzyszenie Przyjaciół Dzieci im. Dr Józefa Dańkowskiego. Początki swojej działalności datuje ono na rok 1990, kiedy to zawiązała się współpraca pomiędzy ludźmi chcącymi pomóc dzieciom. Formalnie zarejestrowano Stowarzyszenie w Sądzie Wojewódzkim w Lublinie  w 1991 r. W skład w różnych okresach wchodziło kilkadziesiąt osób, przedstawicieli różnych zawodów i krajów.
Jego pierwszym przewodniczącym został, dziś już ś.p. Andrzej Michałowski, pełniący tę funkcję do roku 1994. Do grona założycieli przybywali następni – przyjaciele i znajomi – zarażeni opowieściami  o tym, fascynującym skądinąd miejscu. Aktualnie Stowarzyszeniu przewodniczy Lech Szafran. Przybywali również sympatycy spoza granic naszego kraju: Szwajcarzy – Kathy i Andreas Ryserowie, do niedawna jeszcze ślący systematycznie dzieciom świąteczne paczki, a dziś wspierający stypendiami najzdolniejszych wychowanków, Herman Voss  z Rensburga – land Schlezwik Holsztyn - pełen wigoru emerytowany elektryk, przyjeżdżający regularnie do prac remontowych z ekipą swoich kolegów czy Norwegowie, którzy obdarowali Dom pełnym, nowoczesnym wyposażeniem centralnej kuchni.
Od dłuższego czasu w Polsce toczyły się debaty nad kształtem reformy systemu opieki nad dzieckiem. Głównym kierunkiem wyznaczającym zmiany było podjęcie działań zmierzających do stworzenia jednolitego systemu wszechstronnej pomocy rodzinie.  Z punktu widzenia prawnych aspektów reformy, najważniejsze było przeniesienie stosownych regulacji z ustawy o systemie oświaty (resort edukacji) do ustawy o pomocy społecznej (resort pracy i polityki społecznej). Od 1 stycznia 2000 r. zapewnienie opieki i wychowania dzieciom całkowicie lub częściowo pozbawionym opieki rodziców oraz dzieciom niedostosowanym społecznie stało się zadaniem pomocy społecznej tworzącej system opieki nad dzieckiem i rodziną. Umieszczenie dziecka w placówce opiekuńczo – wychowawczej jest konsekwencją nieskutecznego jej wspierania i oddziaływań różnych instytucji. W konsekwencji należy tak wzmóc działania, aby przywrócić jej prawidłowe funkcjonowanie, aby dziecko mogło powrócić do domu rodzinnego. Można stwierdzić, iż dziecko umieszcza się po to poza rodziną, aby móc je później oddać. Ma to też swoje uzasadnienie ekonomiczne, ponieważ dużo mniej kosztuje wychowanie dziecka w rodzinie niż w placówce. Przyjęto zasadę, że organizowanie opieki poza rodzinnej dziecku, może nastąpić tylko i wyłącznie w przypadku wyczerpania innych dostępnych możliwości jej pomocy.
Modernizacja systemu opieki instytucjonalnej ciągle zmierza   w kierunku ograniczenia do minimum liczby dzieci przebywających  w palcówkach. Standardy opieki zakładowej powinny maksymalnie zbliżać do tworzenia warunków rodzinnych. Tak też zakładał projekt reorganizacji Domu Dziecka na ul. Pogodnej.
W 2003 r. uchwałą Rady Miasta Lublin zmieniono nazwę placówki z Domu Dziecka Nr 1 na Zespół Placówek Opiekuńczo – Wychowawczych „Pogodny Dom” w Lublinie. Wszyscy chcieli, żeby podopieczni raz na zawsze wymazali z pamięci takie słowa jak „bidul” czy „dom dziecka”.
Aktualnie w skład Zespołu Placówek Opiekuńczo – Wychowawczych „Pogodny Dom” wchodzą:
    Pogotowie Dziecięce (placówka interwencyjna);
    Wielorodzinny Dom Dziecka (placówka socjalizacyjna);
    Dom dla Dzieci im. dr J. Dańkowskiego (placówka socjalizacyjna)

Od chwili podjęcia pierwszych kroków reorganizacji Domu Dziecka Nr 1 w Lublinie w Zespół Placówek Opiekuńczo – Wychowawczych „Pogodny Dom” minęło już przeszło 10 lat. Ze względu na ciągłe zmiany w systemie opieki nad dzieckiem osieroconym Dom w dalszym ciągu stara się osiągnąć standardy placówki czy też raczej placówek opiekuńczo – wychowawczych.

All right reserved
Projekt i realiazacja kamiln.pl